dansçı ben :)

Yaklaşık 20 yıldır dans ediyorum. Daha önce birkaç kez bu dans tutkumdan bahsetmiştim blogumda ( tutku, zumba). Dansa başladığımda yaşım 8di, şimdi 28. Hala aynı şevkle, aynı özveriyle, aynı aşkla dans ediyorum.

Devamı »

rica ederim benden uzakta boşanın!!!

Bu başlık da neyin nesi böyle deme sayın okuyucu, sen ki başıma gelenlerden bi haber bir ademoğlusun...

Devamı »

hayatımda neler oluyor?

Bugün tam 1,5 ay olmuş bloguma bakmayalı ve yazı yazmayalı. Yoğunluktan, koşuşturmaktan bir türlü elim değmemiş ve bunun farkında bile değilim. Bu süre zarfında o kadar çok şey yaşadım ve hayatımda o kadar çok şey değişti ki.. Nereden başlasam, hangi birini anlatsam bilemiyorum. Aslında her biri ayrı bir yazı konusu, belki daha sonra detaylı olarak anlatırım. Şimdilik önemli olayları özetleyelim. 

Devamı »

bebek hediyesi

Hiç üşenmedim çetelesini tuttum: Son 1 yılda tamı tamına 36 arkadaşım ya hamile kalmış ya da doğum yapmış. Arada kesin atladığım birileri de olmuştur. Sayı bu kadar büyük olunca neredeyse 10 günde bir bebek veya doğum haberi alıyorum. Çok yakın arkadaşlarım da bu kervana katılınca ben de bebek kıyafetleri/eşyaları satan mağazaların yolunu tuttum tabi. Aslında ben pek anlamam bebek olayından. O kadar yabancı olduğum bir mevzu ki.. Ne alınır, nerden bakılır, uygunu, makbulü nedir hiç bilmem. Ama ne yapacaksın, arkadaş hatrı için her şey yapılıyor valla. 

Liste kabarık, skala geniş, cinsiyetler karışık olunca işe patiklerle başlıyım dedim. En kolayı patik gibi geldi:) Müstakbel kızımız Rima için üstteki pembiş balerin patiklerini, henüz ismi belli olmayan yakışıklı beyimiz için de mavi olanları aldım. Ardından giysi reyonuna doğru ilerledim ve şu gördüklerinizi seçtim. Tabi şirin reyon görevlisinin yardımları olmasa hayatta kalkamazdım altından. "Kaç aylık?", "Cinsiyeti ne?", "Kilosunu ve boyunu biliyor musunuz?" gibi sorularla beni doğru yola sevketti. Ben de aldım hediyelerimi, doğru kargoya... Gönderdim hediyelerimi sahiplerine. Gönül isterdi ki kendi ellerimle vereyim , hatta giydireyim bebişlere ama biz gurbette yaşayan insanlar için bu her zaman mümkün olmuyor. Kargolar sağolsun:)

Şimdi siz diyeceksiniz ki ne var bunda, alt tarafı 2 tane eşya almışsın. Dünya için küçük ama benim için büyük bir adım bu. Tamam, arkadaşlarımı çok seviyorum ve onlara bu güzel anlarında duygularını paylaştığımı hissettirmek istiyorum. Ama çok uzak olduğum bir mevzu bu "bebek" konusu, napıyım. Mesela ben internette dolaşırken kenardan kenardan bebek eşyası banner ları yanıp sönmeye başlayınca sayfayı hemen kapatıyorum. Seçici algı sanırım, ilgimi çekmiyor. Ha diyeceksiniz ki, sen bebek sevmiyor musun? Yoo, aksine bebeklere bayılırım. Fotoğraflarına bakarken ağzımın suyu akıyor. Sadece "şu an"da ilgi alanım dışında. 

Şimdilik sadece 2 bebiş hediyelendirildi. Bende bu kadar "potansiyel anne" arkadaş oldukça ben daha çooooooook gezerim bebek eşyası satan mağazaları. Hadi bana kolay gelsin. 

Sadece Birazcık Gezicektim :p

Gezmeyip gezmeyip birden gezersen böyle olur. Bünye reddetti tabi. Kaç hafta var ki işe gitmek ve market alışverişi yapmak dışında hiçbir amaçla dışarı çıkmamış ben, bu hafta olayın suyunu çıkardım. Zaten Badi'de ilk sözlü uyarısını yaptı, "Hanım hanım, iyice gemi azıya aldın sen, ona göre" şeklinde beni dürttü:) Adam ayak uydururken yorgun düştü, horul horul uyuyor şimdi. 

Çarşambanın gelişi perşembeden bellidir sözünü an be an yaşattım, daha cumadan kolları sıvadım bir organizasyon bir organizasyon sorma gitsin. Efendim, cuma akşamı aldım Badi'mi yanıma, eşli pişti hesabı eşli yemeğe gittim. Bu bizim için bir ilk oldu zira biz ilk defa eşli pişti yemeğe gittik. "Ne var ki bunda?" demeden önce bi düşün derim, bu tür yemekler karı-koca müessesesine adım attığınızın kanıtıdır. Nikah, düğün bile valla karı-koca olduğumuzu bu kadar vurgulamamıştı sanki. Gerçi biz karı-koca gibi değil de daha çok sevgili gibi takılıyoruz. Böylesi daha zevkli:)

Neyse uzamasın laf, giyindik süslendik, halk oyunları ekibimizin yemeğine gittik. Yedik içtik tabi, ama oraları geçiyorum. Esas olay, ekip arkadaşlarım ile birlikte sahneye çıkışımız ve hep birlikte zeybek oynayışımızdı. Bir gösteriş bir ihtişam ki sorma gitsin. Badi demez mi "Ben de istiyorum, beni niye çağırmadın kursa, ben de öğrenirdim, yapardım, benim neyim eksik" diye acıklı acıklı söylenmeye. "Nerden biliyim senin heves edeceğini kocacık?" dedim çıktım işin içinden. Arkadaşlar, sohbetler, halaylar, oyun havaları derken kan ter içinde kalmışız. Eve geldiğimizde yarı baygın haldeydik yorgunluktan. Ama eğlencenin de dibine vurduk yani. En son, halayda sol yanımda Badi, sağ yanımda hiç tanımadığım uzuuun mu uzuuuun bi adam, tepine tepine dönüyoduk, bi onu hatırlıyorum başka da bişey hatırlamıyorum.

Cumartesi de boş durmadım. Uzun zamandır görmediğim arkadaşım kalkmış Bursalardan gelmiş, koşa koşa gittim yanına. Kahveler, çaylar içildi, hasret giderildi. Pek bi güzel oldu. Tekrar edilmesine karar verildi, and içildi.

Bu arada tüm bu eylemlerimin arasına evi baştan aşağı pırıl pırıl temizleme işini de sokuşturdum. Onu tam olarak ne ara yaptım orasını çok net anımsayamıyorum:))

Daha caaaaaanım hafta sonunun bitmesine 1 koskoca gün var. Gün doğmadan neler doğar. Bi bakmışsınız yarın soluğu Prag'da almışım. Hahahahahahahha, sesli güldüm resmen:P O da olur ama bi gün, dimi? Yarın için de çok şahane, süpersonik fikirlerim var. Dolu dolu bir gün beni bekliyor. Enerjiye çok ihtiyacımm olacak. En iyisi ben gidip yatıyım.